fot.: Grzegorz Mart 

Szymon Szewczyk

Nieustalone położenie

Kuratorka: Marta Lisok

Współpraca choreograficzna: Dominika Knapik

Wernisaż: 24.02, godz: 19:00

Patronat medialny: 

 Współpraca redakcyjna

Współpraca: 

Projektowane przez niego przedmioty zamazują granice deseni i wzorów. Szymon Szewczyk tasuje style, artefakty, wpływy, cytaty. Wyciska z nich soki i podaje widzowi gęsty ekstrakt, przynosząc idealnie oswojoną egzotykę. Znajdziemy tu fragmenty metaloplastyki rodem z ogródków działkowych imitujących solarne ornamenty ze zmyślonych rytuałów, okleiny w marmurek z Castoramy, które każdą powierzchnie przemieniają w monumentalny nagrobek czy zaskakująco lekkie geometryczne głazy. Formy na skraju zmysłowych geografii, scenografii do filmu fantasy albo dekoracji do opery, której akcja rozgrywa się w nieprzeniknionej dżungli. Obiekty te mogą być odczytywane jako wyraz fantazji o dalekich wyprawach, stworzonej przez kogoś kto nie lubi podróżować, przesłodzonym wyobrażeniem o egzotyce, w którym forma wierci się, przetapia samoistnie z jednego stanu w drugi, wiruje, rozdwaja i zwielokrotnia. 

Marząc o zaginionych cywilizacjach czekających na swoich badaczy, Szymon Szewczyk śledzi losy fałszywych podróżników, melancholijnych antropologów, naukowców szarlatanów. Poddaje w wątpliwość uporządkowaną wiedzę o świecie, tropi luki, w których fakty ustępują miejsca domysłom, fantazjom i przesądom. Nie przeszkadzają mu nieścisłości faktograficzne, splątana, podejrzana chronologia i pomyłki w nazwach. 

Wierzy, że nic tak nie leczy melancholii jak przeglądanie atlasów. W takim ujęciu kartografia może być rodzajem literatury, a oglądanie map uzdrawiającym substytutem podróżowania. Precyzyjne odwzorowanie plam symbolizujących lasy czy pustynie, poziomic wyznaczających głębiny i wysokości górskich stoków, geometrii południków i równoleżników zastępuje doświadczenie realnej przestrzeni. Najciekawsze okazują się miejsca położone na skraju mapy, albo te których nazwy leżały dokładnie na linii jej składania i od ciągłego otwierania zatarły się, stając się zupełnie nieczytelne. Bez językowych dookreśleń, które kolonizowały przestrzeń, ich status jest niepewny i mglisty, tak jakby istniały tylko w połowie, przywołując odstraszające zdanie: „hinc sunt dracones” (tu są smoki), pojawiające się na prastarych mapach. Dokładnie tam gdzie kartografowie stawali bezradni wobec nieznanego i w obliczu białej plamy zwracali w stronę wyobraźni.

Marta Lisok

Z radością informujemy, że laureatem tegorocznej  Nagrody Fundacji Grey House w 6. edycji Konkursu FGH na najciekawszą osobowość artystyczną roku został KAMIL KUKLA - absolwent krakowskiej ASP. Nazwisko zwycięzcy  poznaliśmy na otwarciu wystawy  tegorocznych finalistów (Michaliny Bigaj, Bartka Buczka, Maćka Cholewy i Ewy Sadowskiej)  3 grudnia.

Jury w składzie: Krystyna Axmann (prezes Fundacji), Zuzana Jakalová (Meet Factory w Pradze), Ewa Łączyńska-Widz (BWA Tarnów), Agata Smoczyńska - Le Guern (galeria Le Guern, Warszawa), Stanisław Ruksza (Kronika w Bytomiu) i Adam Budak (National Gallery w Pradze) tak uzasadniało swój werdykt podczas sobotniego wernisazu: 

"Jury jest pod wrażeniem wszystkich zaprezentowanych na wystawie prac (...) Jednakże po burzliwych obradach jury stwierdziło, iż jedna pozycja artystyczna w kontekście pięciu pozostałych jest najbardziej dojrzała zarówno pod względem języka formalnego, jak i narracji. Ten język jest wyjątkowy. W pewnym sensie enigmatyczny i w tym kontekście dobrze koresponduje z tematem wystawy, czyli kamuflażem. Z jednej strony w malarstwie Kamila Kukli można znaleźć echa malarstwa amerykańskiego końca lat osiemdziesiątych, z drugiej - pewien element abstrakcyjnego neoekspresjonizmu i malarstwa gestu. Kamil uprawia swego rodzaju genre antymartwej natury w stanie ekstatycznym. To, co przedstawia w swoich poetyckich obrazach, aczkolwiek nieprzedstawialne, emanuje do wymiaru postapokaliptycznej hipernatury nieokreślonej przyszłości, wprowadzając widza w świat magicznego realizmu, który jest krajobrazem organicznym, zarazem bardzo korporalnym, niesłychanie cielesnym i zmysłowym, wywołując nieomal efekt halucynogenny"

Zwycięzca otrzymuje od Fundacji  jednorazowe stypendium w wysokości 5 tysięcy złotych oraz możliwość zorganizowania wystawy indywidualnej w Szarej Kamienicy w Krakowie. Dodatkowo czeskie centrum sztuki współczesnej Meet Factory  ufundowało laureatowi   6-tygodniową rezydencję artystyczną w Pradze, a portal branżowy NUMARTE - pakiet reklam do wystawy indywidualnej o wartości 1800 złotych. 

Prace Kamila Kukli oraz 4 pozostałych finalistów oglądać można w galerii Szara Kamienica w Krakowie (Rynek Główny 6) do 5 stycznia 2017 roku 

Wystawa KA-MU-FLAŻ

Kuratorzy: Piotr Sikora i Katarzyna Wincenciak

Wystawa finalistów Konkursu Fundacji Grey House

Artyści: Michalina Bigaj, Bartek Buczek, Maciej Cholewa, Kamil Kukla, Ewa Sadowska

Otwarcie i ogłoszenie wyników: 3.12.2016, godz. 19:00

Wystawa: 4.12.2016 – 5.01.2017

Kuratorzy: Piotr Sikora i Katarzyna Wincenciak

KA-MU-FLAŻ

Sztuka której nie widać. Oczywiście nie znaczy to wcale, że jej nie ma! Technika mimikry czy w tym wypadku kamufla- żu jest o tyle skuteczna, o ile pozwala przenikać wielorakie przestrzenie, nisze i okoliczności. Sztuka w swojej hybrydycznej naturze powinna przecież być ponad podziałami, środowiskami, dziedzinami i porządkami. Powinna pojawiać się i znikać, zarazem trzymając się na dystans od historii niesławnych szat ce- sarza. Kluczową postacią jest w tym wypadku figura autora, który bądź pomoże w procesie interpretacji, bądź z radością dziecka rzuci w tłum hasło: To jest sztuka!? Nie widać.

Tegoroczna wystawa finalistów nagrody Fundacji Grey House rozciąga się na osi dwóch pojęć: artysta vs spo- łeczeństwo i natura vs kultu- ra. Ułożenie ich w antagonistycznym zestawieniu będzie pomocne w analizie nie tylko sztuki prezentowanej na wystawie, ale przede wszystkim postaci stojącej za nią autorki/autora: sztafażu, czarnego charakteru, obserwatora realnego i nadrealnego, trickstera. Oto artysta, a społeczeństwo? Wiadomo. Społeczeństwo jest niemiłe.

Karolina Jabłońska

"Ludzka rzecz" 

Kuratorka: Magdalena Kownacka

Wernisaż: 4 listopada, godz. 20:00

Na wystawie wita nas tańcząca kobieta. Jej syntetyczna, grubo ciosana postać w geście rytualnego tańca wojennego gniecie stopami rozlane na ziemi jajka. Symbol odrodzenia i nowego życia deptany jest przez brutalną i niezgrabną postać kobiecą. Ręce zaciśnięte w pięść unosi w górę. Szeroko otwarte oczy wpatrują się w nas prowokacyjnie. Nie wiem czy wykrzywione usta to bardziej cynizm czy gniew.

Patronat medialny: 

Z przyjemnościa informujemy, że jury w składzie: Adam Budak, Zuzana Jakalova, Ewa Łączyńska-Widz, Stanisław Ruksza, Agata Słomczyńska i Krystyna Axmann (prezes Fundacji) wybrało 5 finalistów tegorocznej edycji Konkursu Fundacji Grey House.

O tytuł zwycięzcy Konkursu rywalizować będą:

• Michalina Bigaj
• Bartek Buczek
• Maciej Cholewa 
• Kamil Kukla 
• Ewa Sadowska

Bardzo serdecznie gratulujemy!

Nazwisko Laureata Nagrody Glównej Konkursu zostanie ogłoszone na wernisażu wystawy finałowej dnia 3 grudnia 2016 r. 

PUSTKI - koncert plenerowy

„Wydawało się” tour

1 września,  godz.:20:00,

dziedziniec Szarej Kamienicy przy Rynku Głównym 6  w Krakowie.

PUSTKI  funkcjonują na polskiej scenie muzycznej od 99 r. Ostatni album „Wydawało się”, będący podsumowaniem kilkunastoletniej twórczości, jest pokłosiem karkołomnej idei, by w epoce wszechobecnego „kultu młodości” przypomnieć o długim stażu zespołu. Pustki nie debiutowały wszak „Końcem kryzysu”. Mają na swoim koncie spory dorobek. A skoro większość starych krążków przez lata nie była dostępna w sprzedaży, czy można było nie przypomnieć znakomitego „Patyczaka” czy „Lugoli”?

Z garażowej komórki w podwarszawskim Ostrówku, gdzie odbywały się pierwsze próby zespołu, dość szybko trafili na łamy branżowych czasopism. Potem przyszły nominacje do Paszportów Polityki, Róż Gali, nagrody Trójki,  wielkie muzyczne festiwale. A w końcu - kilkuletnia przerwa, zakończona (na szczęście!) wydaniem albumu „Safari”.

Powiedzieć, że to formacja indie-popowa, to nic nie powiedzieć. Eksperymentują z różnymi brzmieniami, uciekając skutecznie przed jakimkolwiek zaszufladkowaniem. By(wa)li  zespołem proto-punkowym, grali rocka garażowego, alternatywny pop. Mawiali o sobie „Muzyka Ściany Wschodniej”. Przez lata zmieniał się skład zespołu. Dziś z założycieli ostał się Radek Łukasiewicz i Grzegorz Śluz. Basia Wrońska, której rozpoznawalny wokal jest znakiem rozpoznawczym PUSTEK, dołączyła do grupy w 2003 roku.

Wszystkie albumy zespołu łączy bezpretensjonalna, niebanalna  aranżacja i błyskotliwe teksty. Swego czasu muzycy zmierzyli się nawet z  wierszami poetów XX wieku, przywracając Leśmiana, Broniewskiego czy Wyspiańskiego szerokiej publiczności. Ostatni, niekompilacyjny album „Safari” kipi od egzotycznych wstawek, które znakomicie współgrają z szorstką, energetyczną estetyką „old-schoolowego” popu i melodyjnością fraz wokalnych. Elektronika obecna niemal wszędzie dodaje całości charakteru.

Jakie są dziś PUSTKI? Co zostało z dawnej estetyki, co się zmieniło? Warto się przekonać, bo jedno jest pewne - pomysłów i kreatywności im nie brakuje.

ZAPRASZAMY!

Bilety: 40 zł

Sprzedaż w kasie na godzinę przed koncertem

Z uwagi na ograniczoną ilość miejsc możliwa rezerwacja

mailto: galeria@szarakamienica.pl

organizator: Fundacja Grey House Szara Kamienica

Patronat :

Gazeta Wyborcza, Radio Kraków, Muzyczny Kraków, Lounge, Local-life, Karnet, Kulturatka

Karta zgłoszeniowa

Lena Dobrowolska i Teo Ormond - Skeaping

Otwarcie: 14.05.201,17:00 Galeria Szara Kamienica, Rynek Główny 6 Wt–pt: 13:00–18:00, sob–nd: 12:00–16:00

Sprzężenia zwrotne / Feedback Loops to wystawa wielkoformatowych fotografii kolorowych oraz instalacja filmowa autorstwa Leny Dobrowolskiej i Teo Ormonda-Skeapinga. Artyści zaprezentują najnowszy zbiór prac pochodzących z rozpoczętego w 2012 projektu prowadzonego na Wyżynie Tybetańskiej W czasach Lodowców.
Wyżyna Tybetańska, nazywana trzecim biegunem świata, odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu globalnego klimatu i w azjatyckim obiegu wody. Rosnące temperatury w tym regionie zaowocowały coraz szybszą recesją lodowców i pustynnieniem terenów w miarę topnienia wiecznej zmarzliny i postępującą degradacją wrażliwych terenów pastewnych.
Wraz z wysychaniem tak gigantycznego zbiornika wody, wzrasta hydropolityczne napięcie w Azji. Wpływ płaskowyżu na kształtowanie się układów wysokiego ciśnienia w Eurazji jest odczuwalny aż w Europie, gdzie letnie upały pobiły wszelkie rekordy ciepła.
Posługując się aparatami średniego formatu, artyści przedstawiają wysokogórski krajobraz Wyżyny: formacje geologiczne, lodowce, ale też i mieszkańców oraz stworzoną przez człowieka topografię, dokumentując jej rozwój, zanieczyszczenie, pustynnienie lądu oraz recesję lodowców. Opierając się na archeologii kulturowej płaskowyżu – miejsca czczonego jako symboliczny próg ludzkiego poszukiwania, duchowości i kluczowy klimatyczny komponent globalnego ocieplenia – Dobrowolska i Ormond-Skeaping przeplatają ze sobą ekologiczne i symboliczne wymiary jego znaczenia. Konstruując sekwencje obrazów, próbują unaocznić złożoność globalnych systemów oraz charakterystyczną pozorną niewidoczność przemian klimatycznych, socjopolitycznych oraz psychologicznych. Podkreślają zarazem ciągłą negocjację tematu reprezentacji w języku dokumentalnym. Poprzez ideę sprzężenia zwrotnego Lena Dobrowolska i Teo Ormond-Skeaping ukazują, że każde działanie człowieka pociąga za sobą konsekwencje, które przetworzone przez mechanizmy globalnych systemów wytwarzają informację zwrotną, kształtując zarazem przyszłość w sposób, którego nie jesteśmy w stanie przewidzieć.

kurator: Łukasz Rusznica

Lena Dobrowolska (ur 1985, Polska) i Teo Ormond-Skeaping (ur 1987, Wielka Brytania), artyści wizualni, pracują w obszarach konceptualnej fotografii dokumentalnej i filmu artystycznego.

Organizator: Fundacja Grey House

Współorganizator: Galeria Miejsce przy Miejscu

Patronat medialny:

Radio Kraków, Kulturatka, Lounge, Local-life, Numarte, Fragile

Wystawa włączona do programu Krakow Photo Fringe 2016